Kendimi hayatın zahmetli akışına bıraktığım günlerden biri olmalıydı. Her zamanki gibi kıpırtısız, miskin bir gün yaşanmalıydı.
Oysa hiç de öyle olmadı. Hayat ya da kader bana bir çimdik attı. Yerimden zıpladım, kalp atışlarım arttı, avuçlarım terledi, ruhum hafifledi, belki de biraz gözlerim yaşardı...
Dudaklarımın kıvrımları alevlendi, kelimelerimi tutuşturdu rüzgarı. Fark ettim..
Fark ettim.. Bana benzeyen biri daha varmış, anladım. Benden başkaları da geceleri yataklarında uyuyamıyor, benimle aynı müzikleri-filmleri seviyor, aynı manzarada içiyormuş. Ağlayabiliyor, anlatabiliyormuş hislerini. Anlattıklarımı dinleyebiliyor, anlayabiliyormuş.
Fark ettim.. Kalbimin durduk yere sancılanmasından anlamalıydım.
Ahh, nasıl da unutmuşum aşkı..
İşte herşey yeniden başladı.
...
