sizinle bakışmaya vaktim yok, sözcüklerinizin değerini tartmaya da..
sizi dinlemeye hiç ama hiç vaktim yok, hem nereyi gezeceğiz ki elele,
vaktim yok niyetinizi çözmeye, hatta sizi sevmeye.
ar-
tık,
vaktimi kaybettim.
belki ücra bir benzin istasyonunda,
ya da ne bileyim belki sahildeki bir bankta,
olabilir mi ki arka sokakların arsalarında,
yağmur dolu bakışlarınızda,
umuttan umutsuzluğa uzanan lacivert bir akşamın ortasında..
gidişinden anlamalıydım, yürüyüşü yavaştı.
cepleri ağır, kalbi hafif.
ah,
anlamıştım
vaktimi onunla bırakmıştım.
