aşk.. altı üstü üç harf.
öyle bir ruh halindeyim ki, bildiğim herşeyi unutmuş da en baştan öğreniyormuş gibi.
beyazı unutup da siyahlarda bulunmayı bekler gibi.
aşka dair doğru-yanlış-saçmasapan tüm yaşadıklarımdan sonra bugün, bu gece, bu dakikada anlıyorum ki, içim kurumuş topraklara benziyor..kabuk kabuk, çatlak çatlak.. hissiz, buz gibi, unutulmuş..
hiç, bazen ve hatta sıklıkla düşünüyorum ki, yaşadıklarım, yaşamaya çalıştığım çoğu şey kocaman bir hiç!
hiçbir anlamı olmayan, sadece bana zarar veren yanlış hareketler içindeyim.. biri beni durdurur mu?
artık inanmıyorum, deyip kestirip attıklarımın başında aşk geliyorsa sen, bu satırları okuyan avare okuyucu, gözünde canlandırdığın kadından yine de umudunu kesme. bil ki , bu kadın numaracının tekidir.
öyleyse söyle bana aşk, neredesin?
peki ruhuma kalbime hitap edecek bir adam ne zaman kapımda belirecek?
duydum seni, aramaktan vazgeçtiğimde değil mi?
öyle olsun!
