Yalnızlığımın hangi tarafındayım şimdi, bilmiyorum. Öğrenmek istemiyorum.
Eskiden olsaydı, bu halime küfürler eder aynalar karşısında sabah ayrı ,gece ayrı ağlardım. O da yetmezmiş gibi düşüncelerimden koca bir yumağın içinde, ağlaya ağlaya birkaç yudum alkolle sızardım.
Belki biraz daha büyüdüm ben, belki kadınlığım ele geçirdi bünyemi, belki içimdeki şımarık çocuk küstü artık konuşmuyor?
İnsan, aşkın üzerinden geçtiği yerlerini dağladıkça acısını daha çekilir hale getirebilir mi? Bir ihtimal, belki.
Kafam "bidünya"... Düşünüyorum, arka planda hep aynı cevapsız sorularla sonu olmayan, aynalarla dolu bir labirentin içindeyim.
Nasıl da kaptırdım kendimi,nasıl uçtum, nasıl düştüm..
Nasıl da yeniden aşık oldum ben?
Üzülüyorum , evet içim kelimenin tam anlamıyla cayır cayır yanıyor.
Şimdi herşey en başından başlasaydı eğer, yine aynısını yaşardım.
Pişman değilim. Asla pişman olmadım.
Bir vardı, şimdi yok..
