"benim suçum değildi ki yaaaww" diye inleyerek, esneyerek, gerinerek, tekrar kafayı vurup uykuya dalmaya çalışarak uyanıyorum her gün..
evet ama benim suçum değil gerçekten, şu yanda gördüğünüz mucize yatak var ya, işte tüm suç ona ait..
öğlenlere kadar sıcacık uyutuyor beni koynunda, seviyor, okşuyor, masal okuyor, ninni söylüyor...
şaka değil çocukluğumdan beri bu mobilyanın içinde uyuyorum, başucumda çocukluk kitaplarım duruyor, hatta içlerine pembe kaplı bir hatıra defteri de var, ilkokul dördüncü sınıfta yazmıştık içine, sepet sepet yumurta sakın beni unutma....
şu gördüğünüz harika yastığıma gömülüp tv keyfi yaparım her gece üstelik...
benim odam işte hükümdarı benim, tüm günahlarıma şahit sağır duvarların arasında çiçekli bir gökyüzü kadar mucizevi bir dünya burası..
her bir oyuncağın ayrı öyküsü içinde, başucumda duran her bir jules verne kitabı arasında nasıl olur da normal kişilere özgü normal rüyalar görüp, normal hislerle yaşarım ki.....?
benim diyarım "harikalar diyarı"
kimine harikayım, kimine birbirinden karanlık uçurumlarla korkunç bir geceyim..
