“Küçük hanım sen doğruca yatağına”
Gideduran bir kız çocuğuydu o. Karanlık bir gece gibi parlayan uzun saçları, hayatı boyunca onu tutsak eden kabuslarının görünebilen kısmıydı. Söylenilenleri yapardı, giderdi odasına. O gittikçe uzaklaşırdı hayallerinden. Odasına her gidiş, elinde tutamadığı hayallerinden birkaçının daha gecenin siyahına bürünüp gözden kaybolmasına eş değerdi.
Sonunda o küçük hanım zamanla büyüdü, içinde birikmiş korkulardan bir duvar örerek kendine. Karanlık saçları kadar siyah bırakarak gölgelerini gitmelerine devam etti. Hiç kıpırtısız yerinde yatan sevimsiz coşkularından başka uzaklaşacağı bir şeyi kalmamıştı.
Gideduran kız çocuklarından biriydi sadece. İçindeki ne bir eksik ne bir fazlaydı, netti. Bir gün bir yemin etti:
Gitmeye devam edecekti.
