Bu

kendimi kalabalık hüzünlere bıraktığımdan beridir yüzümdeki çarpık ifadenin çizgileri hiç bozulmadı. geceymiş gündüzmüş pazartesiymiş cumaymış hiç fark etmedi. bu böyle olmaz, dedikçe "hayat bu" denildi.


"bu" muydu gerçekten?

"bu" olmasaydı keşke.